Κάθε φορά που το ακούω, νιώθω λες και είμαι ο Άη Βασίλης ή στην καλύτερη εκπρόσωπος καλτ αίρεσης. Μπορεί να ακούγομαι κυνικός, αλλά αυτό που νιώθω είναι απογοήτευση και λύπη που ακόμη και στις μέρες μας (ευτυχώς σε μειωμένο βαθμό) υπάρχει η ανεδαφική θεωρία ότι μόνο “οι τρελοί” και οι προβληματικοί πάνε σε ψυχολόγο.
Είναι όμως έτσι;
Και βέβαια όχι..
Ο ψυχολόγος δεν είναι η απόδειξη ότι είμαστε τρελοί ή προβληματικοί, ούτε είναι ο κλειδοκράτορας της τελειότητας και της αλήθειας που θα αποφασίσει τι κάναμε σωστά και τι όχι. Επίσης, ο ψυχολόγος, παρόλο που θα το ήθελα, δεν έχει μαντικές ικανότητες για να καταλάβει τι μας συμβαίνει χωρίς να του πούμε τίποτα, ούτε κρύβει κάτω από το γραφείο του το μαγικό ραβδάκι που θα μας βρει τις μαγικές λύσεις απαλλάσσοντας μας από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Ο ψυχολόγος είναι ο συνοδοιπόρος, ο συνοδηγός, ο διευκολυντής, ο μεταφραστής, και ο καθρέφτης στο ταξίδι γνωριμίας με τον εαυτό μας. Μέσα από το ψυχοθεραπευτικό ταξίδι ο θεραπευόμενος καλείται να έρθει σε επαφή με τα πιο βαθιά του συναισθήματα και να ξεδιπλώσει τις πιο αυθεντικές πλευρές του εαυτού του. Πρόκειται για ένα ταξίδι με προορισμό τον πυρίνα του εαυτού μας.