Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις πρώτες εφημερίες
Ο φόβος, η αγωνία μου τι θα αντικρίσω, πως θα το αντιμετωπίσω. Στο μυαλό μου γύριζαν χιλιάδες κριτήρια, οι αντίστοιχες θεραπείες, λέξεις, έννοιες, δόσεις…πάγωνα!
Στην πρώτη απόπειρα, στην πρώτη ανθρωποκτονία τα άκρα μου πάγωναν αν και το μυαλό μου στρόφαρε τόσο γρήγορα όσο για να καλύψει όλα τα πεδία που πρέπει. Διάγνωση, νοσηλεία, θεραπεία…check, check, check…
Με τα χρόνια όλο αυτό άλλαζε σταδιακά μορφή, και γινότανε ευκολότερο, πιο ελαφρύ στο μυαλό μου αφήνοντας μου μια ζεστασιά στην ψυχή μου που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Τώρα το μυαλό δεν προετοιμάζεται πια, τώρα πια λειτουργεί το «νιώσε και δώσε». Η κάθε ιστορία γίνεται δική σου, το κάθε αίσθημα απορροφάται, ο φόβος, η θλίψη, ο πόνος, η απελπισία, η έπαρση, η ζήλια, το μίσος είναι πια μέσα σου. Τα ξέρεις και εσύ γιατί και συ τα ένιωσες. Δεν σκέφτεσαι πια διαγνώσεις, δόσεις και αριθμούς, παρά μόνο τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου και για μια ώρα γίνεσαι ένα με αυτόν..μαγική στιγμή. Και τότε δίνεις αυτό που θα μαλάκωνε την δική σου ψυχή, μονολογείς δυνατά, ακούς και ακούγεσαι και η γαλήνη γεμίζει το δωμάτιο. Τότε ξέρεις ότι η θεραπεία άρχισε…γιατί φίλε μου εγώ είμαι εσύ!

Δρ. Οριάνα Χαραλαμπίδου
Ψυχίατρος