«Προσπάθησε ξανά, απότυχε ξανά, απότυχε καλύτερα» ένα απόφθεγμα του Ιρλανδού λογοτέχνη Μπεκέτ που με ανακουφίζει κάθε φορά που το διαβάζω.
Πόση ανάγκη έχουμε τελικά να αποτυγχάνουμε;

Πόση ανάγκη έχουμε να φωνάξουμε ότι η αποτυχία είναι δικαίωμα μας;
Στην κοινωνία μας, μια κοινωνία των τέλειων ατελειών, των success stories και τις καθολικής κατακρήμνισης έχουμε μυήσει τα παιδιά μας στην βαθμοθηρία και την ψυχαναγκαστική τελειότητα. «Δεν δέχομαι το παιδί μου να φέρει κάτω από 19». Η βαλλόμενη από παντού κυπριακή οικογένεια επιμένει σχεδόν εμμονικά να παράξει τα τέλεια παιδιά, παιδιά στερημένα του δικαιώματος στην αποτυχία και ταυτόχρονα δυσανεκτικά στην πραγματικότητα, η οποία πραγματικότητα είναι γεμάτη ρωγμές, ματαιώσεις και αποτυχίες. Αναρωτιέμαι…τι συμβαίνει όταν αυτά τα παιδιά βγουν έξω από την «γυάλα» και ανακαλύψουν ότι η πραγματική ζωή δεν είναι στρωμένη με αφρώδες δάπεδο και happy endings. Ίσως τελικά πρέπει πρώτα εμείς σαν γονείς να «ψαχτούμε» και να συμφιλιωθούμε με τις δικές μας ανεπάρκειες, ανασφάλειες και δυσανεξίες.
Τα αριστεία και η ξύλινη γνώση ποτέ δεν είναι αρκετά. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ο γονιός στο παιδί του είναι η γνώση της ζωής. Το «grit» (ψυχικό σθένος), την κριτική σκέψη, την επιμονή, τον αυτοέλεγχο, κοινωνικές δεξιότητες και το πιο σημαντικό…να πιστεύει, να αγαπά και να σέβεται τον εαυτό του. Αυτά τα σπουδαία συστατικά έχουν να κάνουν με τη δυνατότητα του παιδιού να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά που θα βρεθούν αναπόφευκτα στον δρόμο του.
Η αποτυχία δεν είναι μοιραία..γι΄αυτο προσπάθησε ξανά, απότυχε ξανά απότυχε καλύτερα…

Με εκτίμηση,
Ε.Ορφανίδης