Τι είναι τα Χριστούγεννα, πέρα από την υπερκαταναλωτική διάθεση που μας επιβάλλεται αυτές τις «άγιες» ημέρες, τον χοντρούλη παππού του γνωστού αναψυκτικού, και τα παραπανίσια κιλά που μας μένουν;Πρόκειται για ένα ετήσιο εορταστικό ραντεβού που, όσο αποστασιοποιημένοι ή κυνικοί κι αν είμαστε, μας είναι αδύνατο να το αποφύγουμε. Χάρη σε έναν τεχνητά συντηρούμενο παλιμπαιδισμό, νιώθουμε την ανάγκη να μας συμβεί, τις ημέρες αυτές, κάτι πολύ ξεχωριστό και ίσως… «μαγικό».
Τελικά, όπως διαπιστώνεται, οι ημέρες των Χριστουγέννων δεν είναι για όλους μια περίοδος έκφρασης των πιο ευγενικών συναισθημάτων αγάπης, ανιδιοτελούς προσφοράς και οικογενειακής θαλπωρής.
Το κράμα των ενοχών για την απώλεια των παιδικών μας ψευδαισθήσεων, σε συνδυασμό με το άγχος για τις ανεπιθύμητες εορταστικές συνεστιάσεις και το άχθος των κοινωνικών συμβάσεων οι οποίες μας επιβάλλουν να επιδεικνύουμε διαρκώς μια προσποιητή χαρά ή και ευτυχία, αποτελούν τελικά ένα καταστροφικό μείγμα που βλάπτει σοβαρά τον ψυχισμό μας. Πριν από μερικές δεκαετίες, Αμερικανοί ψυχίατροι επινόησαν τον όρο «φαινόμενο των Χριστουγέννων» (αγγλιστί «Christmas effect») για να περιγράψουν το έντονο άγχος, τη βαθιά κατάθλιψη, τα αισθήματα δυστυχίας και ενοχής που βιώνει ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων αυτή την περίοδο του έτους.
Στην ατμόσφαιρα υπάρχει μία διάχυτη «πίεση» για υποχρεωτική ευθυμία, ξεγνοιασιά και ευτυχία. Ένας καταραμένος «μετρητής» ευτυχίας που είναι σχεδόν αδίστακτος!
Υπάρχουν άραγε καλά tips και συνταγές γρήγορων «λύσεων» για «ανάκαμψη» της ψυχολογίας την περίοδο αυτή;
Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, τις μέρες αυτές είναι να αναζητήσουμε την επαφή και επικοινωνία με ανθρώπους που νοιαζόμαστε. Το να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας, ακόμα και αυτά της θλίψης με άλλους ανθρώπους, είναι κάτι που μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα. Να εστιάσουμε όσο είναι δυνατό στη συνύπαρξη ακόμα και με μία «μικρή» κίνηση, ένα ελάχιστο δόσιμο,όπως μία βόλτα σε ένα bazaar εθελοντισμού, ένα φιλί μία αγκαλιά που θα κρατήσει λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο σε ένα οικείο πρόσωπο.
Η γλυκιά γεύση της πασπαλισμένης ζάχαρης άχνης ίσως να βρίσκεται μέσα στην επιθυμία για μοίρασμα, δόσιμο, συνύπαρξη, εγγύτητα, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια.

Με εκτίμηση,
Ε.Ορφανίδης