Όταν πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει για το τι πήγε στραβά ή για στόχους που δεν μπόρεσα να φτάσω, μου έρχεται στο μυαλό μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες.
Η ιστορία για το κινέζικο μπαμπού…
Φυτεύεις ένα μικρό σπόρο κινέζικου μπαμπού και για έναν ολόκληρο χρόνο τον ποτίζεις και του βάζεις λίπασμα και τίποτα δεν συμβαίνει.
Το δεύτερο χρόνο τον ποτίζεις και του βάζεις λίπασμα και τίποτα δεν συμβαίνει.
Τον τρίτο χρόνο τον ποτίζεις και του βάζεις λίπασμα και τίποτα δεν συμβαίνει. Πόσο αποθαρρυντικό αρχίζει να γίνεται!
Τον τέταρτο χρόνο τον ποτίζεις και του βάζεις λίπασμα και τίποτα δεν συμβαίνει.
Τον πέμπτο χρόνο, συνεχίζεις να τον ποτίζεις και να του βάζεις λίπασμα και τότε… επιτέλους φυτρώνει και μεγαλώνει ΕΙΚΟΣΙ ΕΠΤΑ ΜΕΤΡΑ μέσα σε ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ!
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα πρώτα 4 χρόνια δεν υπήρχε καμία ανάπτυξη, όμως η αναπτυξη υπήρχε απλά συνέβαινε υπόγεια.

Πόσα κοινά έχει αυτή η ιστορία με την ζωή μας; ε;
Πόσες φορές αποθαρρυνόμαστε μπροστά στην αποτυχία;
Ε λοιπόν είναι ουσιώδες να έχουμε επιμονή.
Να μην εγκαταλείπουμε στις δυσκολίες.
Να μην αποκαρδιωνόμαστε εάν τα πράγματα δεν εξελίσσονται με ούριο άνεμο.
Κάποια πράγματα μας δίνονται πιο εύκολα, κάποια άλλα θέλουν υπομονή και επιμονή, και κάποια άλλα θα χρειαστεί να αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε χωρίς αυτά.
Όλα μα όλα είναι μέσα στο σενάριο της ζωής και στην διαδικασία της εξέλιξης μας μέσα από την συνεχή μάθηση.
Γι αυτό όταν απελπίζεσαι να θυμάσαι το κινέζικο μπαμπού…