Πάνε μέρες, βδομάδες , μήνες που νιώθεις κενή άδεια την ψυχή σου. Είσαι μόνη..ολομόναχη. Δάκρυα γεμίζουν τα μάτια σου και πάλι, κυλούν μόνα τους, δεν σταματούν και έρχεται ξανά ο λυγμός στο λαιμό και σφίγγεις δυνατά το στόμα για να μην ακουστεί. Δεν θέλεις να ακούσουν…
Δεν θέλεις να ξυπνήσουν οι άλλοι. Τι θα πεις; Πως θα εξηγήσεις την μοναξιά που νιώθεις; Αφού έχεις αυτούς! Αλλά η μοναξιά έρχεται από εσένα, αυτή είναι η χειρότερη μοναξιά. Έχασες τον εαυτό σου..τον ξέχασες! Τον άφησες! Το έχασες! Χρόνια τώρα τον εγκατέλειψες. Δεν τον κοίταξες.
Σκέφτεσαι, και στο μυαλό σου αντηχεί η σκέψη δυνατά, ξανά και ξανά «Τώρα είναι αργά..τώρα πια είναι αργά» …και σε τρελαίνει. Κλείνεις τα αυτιά σου λες και αυτό θα σταματήσει την σκέψη σου, αλλά τίποτα. Αρχίζεις να το ψιθυρίζεις σε θέση προσευχής, αυτό σου έμεινε, και παρακαλάς την Παναγία για δύναμη να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου από την αρχή, δεν ζητάς τα χρόνια πίσω απλά ζητάς να μαλακώσει ο πόνος για να μπορείς να σηκωθείς ξανά.
Ξαφνικά η καρδιά γεμίζει ελπίδα και τα δάκρυα, ο πόνος σ’ αλλάζουν και ξαφνικά νέος δρόμος ανοίγεται μπροστά σου, ξαφνικά δεν θέλεις πια να δεις πίσω, δεν υπάρχει λόγος να δεις πίσω, είσαι μόνος , αλλά το ταξίδι μπροστά είναι όμορφο.

Μην φοβάσαι το ταξίδι είναι αυτός ο ίδιος ο προορισμός σου.

Ζήσε το! Γλέντα το σαν μικρό παιδί, γιατί αυτό είναι, αυτό ήσουν πάντα αλλά το ξέχασες με τα χρόνια…το έχασες στην ομίχλη του εγωισμού σου.

Ζήσε την ζωή σου ψυχή μου!

 

Δρ. Οριάνα Χαραλαμπίδου

Ψυχίατρος